Tæknilegur ágreiningur

Af tæknilegum ástæðum getur fröken Anna margrét Björnsdóttir ekki bloggað á þessari síðu á meðan á dvöl hennar stendur í Keele, þar sem síðan neitar að vista færslur. Vill hún því beina athygli ykkar að síðunni; www.keele2008.blogspot.com þar sem frekari skrif hennar munu fara fram.

Jæja...netið komið. Svona næstum allavega

Þetta setur Daði inn fyrir hönd Önnu sinnar vegna þess að hún getur af einhverri ástæðu ekki vistað blogg. Þetta var skrifað 27. september

Mikið rosalega er erfitt að byrja að skrifa á íslensku núna eft

Mikið rosalega er erfitt að byrja að skrifa á íslensku núna eftir að hafa talað ekkert nema ensku í tvo heila daga. Ég veit að ég er ekki búin að vera hérna lengi, en það er magnað hvað það er gott að vera komin með netið. MBL.is hefur aldrei verið fallegri.

Það er svo mikið búið að gerast að það er erfitt að setja það í eitt gott blogg. Ég ætla samt að reyna að segja ykkur allt, bæði jákvætt og neikvætt og þeir sem nenna að lesa þetta allt fá mikið kudos. Ég og Egill mættum á flugvöllinn klukkan hálf sex á fimmtudagsmorguninn. Ég verslaði mér smá snyrtivörur og bækur og við fengum okkur að borða. Svo fórum við út í vél. Ég var mjög hissa að sjá hversu flott vélin var, en við hvert sæti var lítill snertiskjár, þar sem maður gat valið sitt eigið sjónvarpsefni. Ég valdi að horfa á Happy Feet, Egill horfði á Little Miss Sunshine og gaurinn hinum meginn við mig horfði á 21. Þetta var mjög þægilegt flug og ég á fallega mynd af Englandi, sem ég tók meðan við vorum í lendingarröðinni.

Þegar á flugvöllinn var komið tóku á móti okkur tveir fulltrúar nemendafélagsins. Við biðum við terminal 1 í ca 40 mín. eftir nemenda frá Amsterdam, en fluginu hennar seinkaði, svo við vorum send á Terminal 2. Þar hittum við fyrir feiminn hóp af skiptinemum og nokkra rosalega félagslynda nemendafélagsfulltrúa. Við settumst þar og við tók löng löng bið. Nánar tiltekið 4 tíma löng bið. Við fengum okkur eitthvað að maula og drekka og ég keypti tvær bækur og kassa af mini-Cadbury's súkkulaði (sem ég á ennþá og ætla mér að narta í yfir góðri bók í kvöld, hohoho). Annars var þetta bara löng löng bið. Seinasta skiptinemanum seinkaði svo mikið að við urðum að fara án hans og vorum þó búin að vera á flugvellinum í langan langan tíma.

Við tók 3 klukkutíma keyrsla inn í Keele. Rútan var frábær, partýrúta með sjónvarpi (breskur uppistandari á fóninum, hvað annað)og örbylgjuofni (!!!). Umhverfið var gullfallegt, en flestir voru dauðþreyttir og flestir ef ekki allir sofnuðu eitthvað á leiðinni. Þegar við loksins komum til Keele var orðið kolniðamyrkur og við fórum inn í kapelluna til að ná í lyklana að herbergjunum okkkar. Svo var tekin sameiginleg ákvörðun um að fara fyrst og skoða herbergin okkar og fá okkur svo pizzu á nýnemakvöldinu í Students Union.

Ég ætla ekki að ljúga neinu eða fegra hérna. Ég fékk áfall þegar ég sá herbergið mitt. Herbergisfélaginn minn tók á móti mér í óða önn að ganga frá dótinu sínu, og þar sem hvorug okkar hafði orku í að ganga frá öllu, var það frekar kuldalegt að sjá. Byggingin var myrkvuð, ekki sála hér fyrir utan okkur, og mér hætti alveg að lítast á blikuna. Ég henti dótinu mínu inn á mitt gólf, kynnti mig fyrir Josephine, sem er ss. franska herbergisfélagan mín og dreif mig svo aftur niður í Students Union þar sem ég kvartaði sáran undan lélegum húsakosti við fólkið sem fékk herbergi með klósetti og sturtu og því um líku.

Raunin er nefnilega sú að herbergið er allt í lagi. En það er ekki mjög stórt, bara eins og venjulegt svefnherbergi í íbúð heima, og að deila einu skrifborði, einni internettengingu, einum fataskáp og fjórum skúffum á milli tveggja er frekar hart. Gólfpláss er ekki magnað hér á meðan við erum 2, en sem betur fer er hún Josephine mín alveg yndisleg, skemmtileg, þolinmóð og kurteis og við höfum spjallað mikið hér í kvöld. 

Í Students Union tóku á móti mér sömu skiptinemarnir og ég hafði eytt öllum deginum með. Ég held að þegar allir eru svona í sama báti, þá virkilega stekkur fólk á hvaða tækifæri sem er til að eignast aðeins fleiri vini. Allavega þá hefur myndast frekar þéttur hópur af fólki í kring um þá sem voru þarna saman á flugvellinum. Það fólk sem ég umgengst mest hér fyrir utan Egil og herbergisfélöguna mína eru Arienne frá frönskumælandi Kanada, Kate frá Kanada, Trisha frá Kanada, Adolphe frá Kamerún, John frá Grikklandi, Rob frá Hollandi og Guy frá Belgíu. Saman tölum við skemmtilega blöndu af íslensku, ensku og frönsku (af því það eru útbreiddustu tungumálin innan hópsins ;)) og við höfum haldið hópinn í þessa tvo daga.

Vð skelltum okkur því í göngutúr um hverfið, frekar seint um nótt, og ég ætla að reyna að setja inn myndir á morgun af því hér er mjög mjög fallegt, en við fórum semsagt frekar stóran hring, skoðuðum Keele Hall (sem er mögulega fallegasta bygging sem ég hef séð) gengum eftir einhverjum stíg uppfrá honum, í gegnum steingöng og aftur niður á aðalgötuna (eitthvað sem maður hefði ekki gert nema hvað að við vorum náttúrulega sjö saman)og svo í bygginguna hans John sem sýndi okkur hvernig herbergi með baðherbergi lítur út, og ég áttaði mig á því að mitt var ekkert lítið og ljótt, bara pínu gamalt og illa skipulagt. Strákarnir fylgdu okkur svo heim í Horwood hall (en þar bý ég, Egill, Arienne og Guy) og röltu til baka. Þá var klukkan um 12 á miðnætti hér úti.

Ég fór inn og upp stigann og stakk lyklinum í skránna. Allt var myrkvað svo ég reyndi að hafa eins hljótt og ég gat. Ég fór að gramsa eftir nokkrum hlutum (bók etc) þegar ég heyrði allt í einu "þú mátt alveg kveikja ljósið" fyrir aftan mig. Ég var fljót að leggjast upp í rúm og byrjaði að lesa aðeins en þegar ég lagði frá mér bókina til að fara að sofa kom fyrsta menningarsjokkið. Og heldur betur menningarsjokk. Ég hélt ég myndi deyja mér leið svo illa. Það er alveg sama hvað maður heldur að maður sé einmana þegar maður er heima, maður er aldrei eins einmana og sem skiptinemi. Þetta veit ég eftir eitt kvöld. Ég vissi ekki að það gæti verið svona vont að vera einmana. Mig langaði svo heim, ég var alveg tilbúin að breyta fluginu og koma heim eftir minna en 24 tíma í Bretlandi. En ég setti mér markmið og ákvað að þrauka þangað til 10. okt, þegar Daði kemur, njóta tímans með honum og sjá svo hvort ég vil enná fara heim þegar hann fer aftur. Svo opnaði ég bókina aftur og las þar til ég datt útaf.

Ég svaf ekki mikið í nótt, en var samt alveg hress þegar ég vaknaði. Ég klæddi mig og burstaði tennurnar og lagði svo af stað út með Josephine og Goethe (sem er líka franskur). Leiðin lá á smá fyrirlestur í Dorothy Hodgkins building. Ég varð ástfangin af Keele á leiðinni, en þessi bær er gullfallegur. Myndir á morgun. Ég sá tvo íkorna á leiðinni í bygginguna og það var nógu gott fyrir mig. Fyrirlesturinn reyndist vera 3 klukkutímar straight, og ekkert okkar hafði dottið í hug að borða svo við skelltum okkur 10 saman í kring um 3 manna hringborð eftir fyrirlesturin og fengum okkur samlokur. Við skiptinemarnir (eða betur þekkt sem International students) kunnum sko að passa hvort annað :)

Eftir það lá leiðin í 3 klukkutíma langt Enlish Assessment próf, þar sem ég svaraði 16 spurningum úr lesskilningi, skrifaði ritgerð, og tók munnlegt próf. Mjög tilgangslaust þar sem ég stórlega efast um að ég þurfi auka enskukúrsa, en maður gerir bara eins og manni er sagt hér. Ég fékk samt menningarsjokk númer 2 í prófinu, sem var mjög asnalegt en ég fékk brjálaða innilokunarkennd og vildi bara fara heim. Enn og aftur tók þrjóskan stjórnina og ég sat kjurr og leyfði því að líða hjá.

Eftir 6 tíma setu vorum við alveg búin á því þannig að við fórum í bókasafnið (sem er fallegasta bókasafn sem ég hef séð, myndir seinna :p) og fengum okkur internetkapla (ég er núna tengd við netið jeij!) og svo fórum við í epískan leiðangur inn í Newcastle. Ég segi epískan vegna þess að við vorum 9, og byrjuðum á því að ryðjast inn í O2 og panta 6 Pay-as-you-go símkort og 2 síma með símkortum. Hálftíma fyrir lokun. Grey strákurinn var geðveikt lengi að afgreiða okkur, en ég lenti á smá spjalli við hann meðan hann var að afgreiða okkur, sem endaði með því að hann gerði ALLT fyrir okkur. Ég á núna breskt símanúmer og 10 punda kredit. Þar að auki fáum við 50 fríar mínútur á mánuði til að hringja í heimalandið okkar fyrir hver 10 pund sem við setjum inn og 300 frí sms innan UK. Það ætti að endast! Eftir það fórum við í The Pound Shop, sem er besta búð í heimi, bar none. Ég fékk ALLT þar, og það kostaði bókstaflega ALLT pund. Nema hlutir sem kosta meira en pund, þeir voru alltaf 2 for 1 pound eða 4 for 1 pound. Og alvöru merki líka. Fékk Herbal Essences sjampó og hárnæringu með kókoslykt á 2 pund (sem kosta 800 kr. saman heima). Svo var risastór kitchenware deild þar og við keyptum okkur öll helstu nauðsynjar. Ég á núna ofnfast mót, tupperware, bretti, hnúfa, skálar, disk, bolla, you name it :) Ég verslaði tvo fulla innkaupapoka (af eldhúsáhöldum og vatni og svona mind you) fyrir 21 pund!!!

Við ætluðum að segja þetta gott, af því að allt í Newcastle-Under-Lyme lokar hálf sex, en ég spurði strákinn á kassanum hvort það væri einhver Supermarket opinn, vegna þess að eftir 2 daga af samlokum dauðlangaði okkur í alvöru mat. Svo reyndist vera en Woolworths (held ég að það heiti) er opinn til 8 og hann gaf okkur (slæmar) leiðbeiningar þangað. Við fundum Woolworths á endanum og þegar við komum inn tókum við öll sem eitt andköf af gleði. Það var eins og við hefðum verið matarLAUS í tvo daga, ekki að éta kaffiteríufæði. Við misstum okkur gersamlega og eyddum 2 tímum í að labba í gegnum þennan stað. Ímyndið ykkur hagkaup í Holtagörðum, nema í stað snyrtivöru- dóta og fatadeilar er bara matur og kitchenware. Og svona ca 50 gerðir af hverju. Þetta var magnað.

Þar af leiðandi á ég ekki aðeins það sem fékkst í pound shop (eins frábær og hún er, er ekkert matarúrval þar...fullt fult af jólaskrauti samt!) heldur einnig vínber, jarðaber, handheldan blender (hann er SNILLD), pott og pönnu, mandarínur, piparmyntute, hakk, grænmeti...bara you name it. Auk þess er ég nú að éta mig sadda af Aero súkkulaði. Nammigott. Afgreiðslukonan var frábær, kallaði mig duck (sem er svipað og að segja "elskan" heima) og ég greip sjálfa mig glóðvolga að segja "Cheers" við hana, en hér er Cheers sama og takk. Við komum út með svo marga poka að við hringdum á leigubíl (sem reynist vera ódýrari fyrir fjórar manneskjur en að borga í strætó...) og komumst heim heilu á höldnu.

Við lögðum öll leið okkar í eldhúsið til Arienne og elduðum okkar fyrstu máltíð saman, og sátum til 12 að ræða um heimalöndin okkar, hvort annað og þessa erfiðu reynslu að vera einn á báti. Ég átti í svipuðum samræðum við Josephine fyrr í kvöld og hef komist að þeirri niðurstöðu að hér úti eru allir í sömu vandræðum og ég, að fá heimþrá og vilja fara heim og flestir ætla sér að vera lengur. Og það gefur manni ótrúlegan styrk. Þar að auki finn ég núna að ég á vini hérna úti, sem vilja halda sambandi af sömu ástæðum og ég, safna símnúmerum, borða saman, hittast. Og það er ótrúlegt öryggi að eiga mat sem ég vil og hafa síma sem ég get notað, og að vera komin á internetið er ótrúlegra en ég get sagt. Það er geggjað!!

En nú er klukkan margt í Keele, herbergisfélagan mín er sofnuð og ég ætti að gera eitthvað svipað. Vil samt skilja við ykkur öll með einni skemmtilegri sögu en í kvöld fann ég risastóra lifandi kónguló, og tvo dauða kakkalakka á klósetti á neðstu hæð í byggingunni hennar Arienne. Mér hafði ekki flogið í hug að hér væru svona kvikyndi og ég er dauðhrædd við allt núna. Reyndar er ég ekki á  fyrstu hæð, heldur annarri, en hver veit hvaðan kvikyndin smjúga. Ég vil ekki einu sinni skilja súkkulaðið mitt eftir á borðinu ef eitthvða skordýr skyldi sækja í það.

Ojbarasta ;)

Þetta er orðið mjög langt og til hamingju þú fyrir að hafa nennt að lesa þetta. Ég elska ykkur öll heima, læt vita reglulega af mér núna og set inn fleiri myndir, og ég reyni að hringja eins mikið og ég get en notkun Skype er víst með öllu óheimil hér, því miður :( Ég finn einhverja aðra leið. MSN til dæmis. Endilega talið við mig þar :)

Cheers,

Anna Margrét Keele-íbúi.

 

p.s.

Stjörnuspá dagsins í dag; STEINGEIT 22. desember - 19. janúar
Þú ert meira en tilbúinn til að synda á móti straumnum til að upplifa það sem fáir upplifa. Og nú er komið að einum slíkum djörfum strákapörum..

 

 

9 tímar og 13 mínútur...

Þangað til ég legg af stað í langferðina...

Þó ekki ferðina stóru, enda er ég hvergi nærri því að geispa golunni, en þetta er samt stór ferð, ég er á leið til útlanda. Nánar tiltekið til Keele. Að læra. Eitthvað.

Ég er á leið út í hinn stóra heim með 23 kílóa ferðatösku fulla af fatnaði, 15 kílóa handfarangursferðatösku með helstu nauðsynjum og slatta af breskum og íslenskum pening í veskinu mínu. Bróðir minn er búinn að fá lykilinn af bílnum, Klara er búin að fá allt það sjónvarpsefni sem ég hyggst ekki taka með mér og Daði kemur í humátt á eftir mér með háhæluð kvenmannsstígvél í ferðatöskunni. Ég vona að hann verði ekki stoppaður í tollinum, það gæti orðið erfitt að útskýra það.

Ein góð vinkona mín sagði mér að þegar hún flutti út í 10 mánuði var hún send í bíó kvöldið áður til að róa taugarnar. Ég hef reyndar ekki tíma til að fara í bíó, en ég borðaði steinasteik og fullt af salatinu hennar mömmu, er að fara í Vesturbæjarísbúðina að kaupa eftirrétt og ætla í epískt bað áður en ég fer að leggja mig, vegna þess að þetta er síðasta baðið sem ég fer í þangað til ég skelli mér í jólabaðið.

Mér finnst undarlegt að hugsa til þess að eftir þrjá mánuði kem ég aftur heim, rétt í tæka tíð fyrir jólin, mögulega með 1 tonn af bókum með mér (ég verð eins og Lísa í Undralandi þegar ég kemst inní Barnes & Noble, svo ekki sé minnst á það hvað það er auðvelt og ódýrt að panta bækur af amazon.co.uk) og vonandi reynslunni ríkari. Þetta verður góð ferð og mjög góð fyrir mig og ef ég mætti taka allt ferlið til baka núna þá myndi mér ekki detta í hug að gera það neitt öðruvísi.

Ef þig langar að senda mér vesturbæjarís, appelsín eða bara langt bréf, eða koma í heimsókn, hafðu þá samband við mig (ég verð með þessa síðu, skype og msn) og ég skal gefa þér nánari upplýsingar um staðsetningu mína (en góðar siðavenjur hafa kennt mér að gefa ekki viðkvæmar upplýsingar upp á netinu bara si svona). Ef þig langar til þess að ég sendi þér póstkort, ben & jerry's eða eitt gott langt bréf (eða bara komi í heimsókn), skildu þá eftir heimilisfang í kommentakerfinu. Nú eða hafðu samband við mig ef þú ert svona vel upp alin/n eins og ég.

Ég kveð því að sinni, ég veit ekki hversu langan tíma það mun taka að koma netinu upp þegar ég er komin til Keele, en ég verð virk í blogginu um leið og það gerist og mun reyna að setja eins margar myndir á netið og ég get svo þið sjáið nú afrakstur þessarar ferðar minnar sem fyrst :)

Einnig vil ég benda nánustu á það að ég verð með símann á mér og fyrstu dagana, eða þangað til ég næ að fá mér breskt númer, þá mun ég vera með íslenska símkortið á mér. Vinsamlegast ekki senda mér sms eða hringja í mig nema í sárri nauðsyn og neyð, vegna þess að ég hyggst ekki borga símreikning upp á margar millur!

Bless á meðan!

Anna Margrét

Pínu fyndið...

Látum þetta verða síðasta bloggið um minnisleysi mitt. Þetta er bara of gott til að sleppa því.

Einhvers staðar, á mjög vel földum og góðum stað inni í Eymundsson í Kringlunni er flaska sem er hálf full af sítrónu Kristal.

Ég lagði hana frá mér þegar ég var að skoða eitthvað og mundi svo ekkert hvar ég hafði lagt hana frá mér. Eftir örstutta leit, skammaðist ég mín of mikið og ákvað að stinga bara af.

Verði þeim sem finnur hana að góðu.

Isis 

Karma

Í morgun þegar ég ætlaði að grípa bol til skiptanna með mér á leiðinni út, komst ég að því að ég hafði víst hent bolnum ofan í vatnsglas sem stóð á borðinu mínu með þeim afleiðingum að bolurinn var rennandi blautur. Sem í sjálfu sér er ekki svo slæmt nema hvað að ég hafði vafið dagbókinni minni, þessari yndislegu dagbók sem bjargar mér svo oft þegar ég á ljóskudaga og gleymi að hitta vinkonur mínar eða fara til tannlæknis, inn í bolinn. Bolurinn hafði svo blotnað svo svakalega að hann hafði bleytt bókina líka og nú er hún rök, illa lyktandi og krumpuð.

Ég vil meina að þetta sé leið einhvers í hinu efra til að segja mér að;

A)Kaupa mér fallegu 08/09 dagbókina sem ég sá í bóksölunni um daginn og langaði svo í.

B)Hætta að nota dagbók og pína sjálfa mig til að þjálfa minnið mitt.

eða

C)Taka oftar til í herberginu mínu...

Isis

Anna gatasigti; taka II

Ég hringdi í móður mína áðan. Sem er svo sem ekkert fréttnæmt, ég geri það oft á dag, nema hvað að ég hringdi í hana út af mjög sérstöku málefni. Ég var nefnilega búin að glopra VISA kortinu mínu niður eitthvers staðar og þurfti bráðnauðsynlega að finna það.

Móðir mín elskuleg stakk upp á því að ég léti loka kortinu og fengi mér nýtt, en þar sem ég er með fartölvulán á kortinu, auk þess sem það er tryggingin á fallega bílaleigubílnum mínum og hótelherberginu í London svo eitthvað sé nefnt, þá var það eiginlega ekki möguleiki. Ég hafði líka svo sterka tilfinningu fyrir því að hafa lagt það frá mér á "góðan" stað, ég gat bara ómögulega munað hvaða stað.

Svo spurði hún mig hvar ég hefði notað það síðast. Ég gat ekki munað það. Þá stakk hún upp á því að ég gáði á heimabankanum mínum. Mér hafði ekki dottið það í hug. Ég sá strax hvar ég hafði notað það síðast og um leið small eitthvað í heilanum á mér og ég flýtti mér að biðja Daða um að gá ofan í pokann utan af því sem ég hafði verið að versla þá (sem var heppilega enn á borðinu niðri).

Kortið er nú fundið...

Ég veit stundum ekki alveg hvar ég væri ef annað fólk væri ekki alltaf að hafa vit fyrir mér.

Takk kærlega fyrir elsku mamma

B&L og Anna jákvæða...

Bwahahaha....

Á vísir.is er grein um Nicole Kidman og hversu vel hún lítur út svona stuttu eftir að eiga dóttur sína. Með greininni er mynd af henni og eiginmanni hennar. Undir myndinni stendur skýrum stöfum; "Nicole Kidman klædd í Prada kjól og Keith Urban."

Engar kommur...

Er ég ein um að finnast þetta stórkostlega fyndið

Annars vildi ég bara koma á framfæri ánægju minni með B&L. Bíllinn minn hefur verið ónothæfur síðan í gærmorgun, en hann hefur verið lengi að starta sér og oft leiðinlegur í allt of langan tíma. Bifvélavirkinn ráðlagði mér að panta nýja fjarstýringu í lykilinn minn þar sem sú gamla væri ekki að virka sem skyldi. Franskir bílar

Nýja var pöntuð fyrir tæpum 2 vikum og mér sagt að það tæki viku að fá hana. Þegar ég fór að forvitnast um hana gat enginn sagt mér hvar hún væri niðurkomin, hvenær hún kæmi til landsins eða yfir höfuð neitt um pöntunina. Og þar sem bíllinn minn er kominn í verkfall og ég þarf eiginlega á honum að halda yfir helgina og í næstu viku var ég vitaskuld ekki par sátt með það. Mamma hringdi svo á eftir mér og henni var sagt að þeir skyldu skoða hvað hægt væri að gera fyrir mig.

Það borgar sig samt augljóslega að vera bara rólegur og kurteis (eins og ég er alltaf að segja ), vegna þess að ég fékk mjög fyndið símtal áðan þar sem mér var tjáð að þessi pöntun "gengi ekki fyrir sig eins og best væri" og að þeir "sæju ekki fyrir endann á henni von bráðar". Þetti túlkaði ég lauslega sem að það hefðu orðið einhver mistök á, sem þeir gætu ekki alveg leiðrétt, en yrðu leiðrétt hið fyrsta. Hins vegar voru þeir tilbúnir til að redda mér bíl til afnota á meðan ég bíð og get ég sótt hann til þeirra núna beint eftir vinnu.

Ég er svoooo sátt með þessa þjónustu. Svona á þetta að vera. Nú er mér svosem alveg sama hvenær lykillinn kemur (innan skynsamlegra marka) og á meðan get ég notað annan bíl til að stússast vegna Englandsfarar. Ég er mjög sátt.

Keele eftir 15 daga  Ef ég er ekki búin að mæla mér mót við þig nú þegar, og þig langar endilega að hitta mig áður en ég fer þá fer hver að verða síðastur. Það er aðeins of mikið að gera hjá manni þegar maður er að flýja land í nokkra mánuði....

Endilega skildu þá eftir línu

Bless í bili

Isis

llgjarna manneskja

Ég er illa innrætt. Ég hlýt að vera það. Ég hlæ að enskunni í formlegum e-mailum sem send eru á vegum HÍ ef hún er vitlaus. Ég er orðin meira snobbið. Í dag fékk ég til dæmis e-mail þar sem talað var um að þeir sem hefðu misst af kynningarfundinum mættu samt mæta á æfingu. Á ensku var það þýtt sem "mist". Sem mér fannst ótrúlega fyndið.

Annars hef ég nú ekki efni á að vera að gera grín að öðrum. Þarsíðustu helgi púsluðum við skötuhjúin ógeðslega erfitt Wasgij púsl, með fullt af litlum köllum og smáatriðum. Við tókum það með okkur upp í sumarbústað og eyddum heilli helgi í að klára það og þar sem við vorum nú ekki alveg á því að skemma það strax aftur púsluðum við því ofan á flísteppið mitt og brutum það svo saman og bárum varlega út í skott, og þaðan inn í herbergi í Mosó og settum það varlega frá okkur á gólfið. Í heilu lagi!

Nema hvað að síðustu helgi var ég að fara fram í stofu að horfa á mynd með móður minni,  og mér var svo kalt að ég ákvað að taka eitthvað fram með mér. Ég var náttúrulega búin að steingleyma því hvað var pakkað inn í flísteppið þegar ég sá það liggja þarna samanbrotið á gólfinu, hugsaði með mér hvað ég væri nú heppin að hafa fundið það, og kippti því með mér. Allt púslið hrundi út úr teppinu og dreifðist út um allt gólf, í molum. Þar fór það. Ég var svo svekkt að ég hefði getað skælt.

Þetta minni mitt er á við gatasigti

Annars áskil ég mér hér með rétt til að hlæja að öðrum þegar þeir heyra ekki til af því ég geri svo mikið grín að sjálfri mér

Isis

Bara afþvíbara...

Þetta er fyrir ástina mína...

Sem gefur mér blóm, nánar tiltekið þessi blóm, bara vegna þess að hann langar til þess.

 

 

 

Ég elska þig :)

 

 

 

Isis 

Villa viðutan

Ég er með minni á við gullfisk. Ég veit það alveg. Ég gerði meira að segja gott grín að sjálfri mér eftir vöfflubaksturinn í gær þegar ég þurfti að spyrja Daða hvort ég hefði verið í einhverri yfirhöfn, eða bara komið á bolnum vegna þess að ég hreinlega mundi það ekki. Ég hef alltaf verið svona, og verð alltaf svona og ef ég skrifa hluti ekki niður í dagbók þá gleymi ég þeim. Ætti kannski að kaupa mér einhverja massíva áður en ég fer út :D Mín er eiginlega að gefast upp eftir að hafa verið þvælt fram og til baka ^_^

Annars er ég nú að skrifa þessar línur af því ég er með svo glimrandi gott og nýlegt dæmi um gullfiskaminnið mitt;

Rétt áðan teygði ég mig í töskuna mína til að ná í gsm símann minn. Það eru tvö hólf framaná töskunni minni, lyklarnir og gemsinn eru vanalega í öðru hvoru hólfinu. Ég teygði höndina niður í vitlausan vasa og tók upp tilkynningu um pakka á pósthúsinu í Mosó í stað símans. Ég mundi allt í einu eftir því að þetta hafði borist í gærkvöldi og ég átti enn eftir að leysa þetta út. Þar að auki veit ég ekkert hvað þetta er, því ég hef ekki pantað neitt af amazon síðan við fengum wii leikina góðu. Í öllum vangaveltunum um það hvað í ósköpunum þetta gæti verið, teygði ég mig niður í hinn vasann, náði í símann, stakk svo símanum og bögglatilkynningunni ofan í stóra hólfið á töskunni, án þess að svo mikið sem líta á símann, setti töskuna á gólfið og hélt áfram að vinna.

Tíu mínútum síðar leit ég upp úr því sem ég var að gera og hugsaði "hvar er nú eiginlega síminn minn".